Gdy GTA V wyszło, telefon miał 4 cale, a Netflixa w Polsce nie było. Jak myśmy żyli?

GTA V zadebiutowało we wrześniu 2013 r. W Polsce Play szykował start LTE, BLIK jeszcze nie istniał, a pecetowcy mieli przed sobą półtora roku oglądania, jak grają inni.

Jest 17 września 2013 r. W Los Santos można ukraść samochód, przejechać przez pół miasta i przesiąść się do samolotu. W Polsce po szkolnym powrocie do domu można usłyszeć, że telewizor jest zajęty. Jeśli konsola stoi w salonie, żadna z trzech grywalnych postaci nie pomoże w negocjacjach.

Dość powiedzieć, że sam kopię GTA V uzyskałem w okolicznościach, patrząc z perspektywy czasu, cokolwiek osobliwych. Wydelegowała mnie po nią do pobliskiego elektromarketu własna matka, która autorytarnie oznajmiła, że skoro tyle o tym mówili w radio, gdy wracała z pracy, to na pewno chcę. Rzecz jasna, nie protestowałem.

Rockstar wydał GTA V na PlayStation 3 i Xboksa 360. Obie konsole były pod koniec swojej generacji, a mimo to dostały grę, która jeszcze przez lata miała uchodzić za punkt odniesienia. W tym samym czasie w Polsce szybki internet mobilny dopiero się rozkręcał, a wokół telefonów trwała poważna dyskusja o tym, czy ekran musi być aż tak duży. Aż tak oznaczało jakieś pięć cali.

GTA V na płycie, Windows 7 na pececie i LTE w 13 miastach

Dla pecetowca premiera GTA V miała tę niedogodność, że nie była jego premierą. Wersja na PC ukazała się dopiero 14 kwietnia 2015 r., po około 19 miesiącach. W międzyczasie można było obejrzeć cudzą rozgrywkę na YouTubie, kłócić się na forum o wymagania sprzętowe i zapewniać wszystkich, że prawdziwa wersja gry dopiero nadejdzie. Przez półtora roku było mnóstwo czasu, żeby dopracować argumentację.

Komputer z Windowsem 7 nikogo wtedy nie dziwił. Windows 8 próbował przekonać użytkowników myszy, że ekran pełen kafelków jest naturalnym miejscem do rozpoczęcia pracy. Windows XP wciąż miał przed sobą kilka miesięcy oficjalnego wsparcia. Można więc było jednocześnie czytać o otwartym świecie Rockstar i pomagać komuś znaleźć przycisk Start.

Według GUS w 2013 r. dostęp do internetu miało około 72 proc. polskich gospodarstw domowych, a z łącza szerokopasmowego korzystało około 69 proc. Play komercyjnie uruchomił LTE w listopadzie, początkowo w 13 miastach. LTE było już dostępne w Polsce u innych operatorów, ale poczucie, że szybki internet po prostu jedzie z tobą w kieszeni, dopiero się upowszechniało. W autobusie film mógł się więc zatrzymać dokładnie wtedy, kiedy na ekranie wreszcie coś zaczynało się dziać.

iPhone miał cztery cale, a przelew wymagał numeru konta

Apple pokazało we wrześniu iPhone’a 5s z czterocalowym ekranem i czytnikiem Touch ID. Samsung miał Galaxy S4 z pięciocalowym wyświetlaczem. Na rynku były też kolorowe Lumie z Windows Phone’em. Wybór telefonu naprawdę oznaczał wtedy wybór między różnymi pomysłami na smartfon, łącznie z pytaniem, czy w sklepie z aplikacjami znajdziesz to, czego używają znajomi.

Spotify zdążyło już wejść do Polski, za to na polskiego Netfliksa trzeba było poczekać do 2016 r. Facebook rozgościł się na dobre, ale Nasza Klasa wciąż działała, a znajomi potrafili jeszcze podać numer GG. Domową rozrywkę dało się więc podzielić na YouTube’a, telewizję i negocjacje o dostęp do tego samego telewizora, do którego ktoś podłączył konsolę.

Zakupy przez internet już dawno przestały być ciekawostką. Według GUS w 2013 r. robiło je blisko 32 proc. osób w wieku 16–74 lat. BLIK wystartował jednak dopiero w 2015 r. Gdy znajomy oddawał ci pieniądze za zamówioną pizzę, podanie numeru konta było całkiem zwyczajną częścią wieczoru. Ewentualnie można było przyjąć rozliczenie w gotówce i przez resztę spotkania prowadzić śledztwo w sprawie brakujących dwóch złotych.

Od tamtej pory zdążyliśmy zmienić kilka telefonów, nauczyć się płacić sześcioma cyframi i zapomnieć własny numer GG. A kiedy ktoś mówi odpalę sobie GTA V, wciąż może mieć na myśli dokładnie tę samą grę, przez którą we wrześniu 2013 r. próbował odzyskać telewizor.